Jeroen Ravenhorst vertelt
“Echt een gezelligheidsdorp, dat is het hier. Mensen kennen mekaar nog. Mensen hebben wel wat voor elkaar over ook. Fantastisch om te posten. Alle rust die je hebt in de winter, die staat weer in vol contrast met de zomer dat het ongelooflijk druk is.”
Geboren in 1974
Postbode
Woont zijn hele leven in Bergen aan Zee
Een plaatje
“Elke ochtend richting Bergen om te sorteren moet ik over de Zeeweg. En dat is een plaatje. ’s Middags kom ik weer in het dorp en dan zie ik dus al die mensen. Ik ken echt iedereen en ik weet alles van iedereen. Nouja, dat is overdreven, maar toch is het hartstikke leuk.”
Gladde toestanden
“Het verschil tussen winter en zomer is groot. Hier zijn veel tweede huizen, die staan in de winter helemaal leeg. Bijna geen mens komt op straat. Op de Zeeweg stuift dan het zand over de weg, geen auto kom je tegen. En deze winter was het glad, met al die sneeuw en toestanden. De Zeeweg loopt omhoog, dat was spiegelglad. Veel stormen hebben we de laatste tijd niet gehad, maar ik heb er wel een paar meegemaakt. En in de zomer kan het hier zo ongelooflijk druk zijn. Dat is vooral in de bouwvak.”
Op de koffie
“Mijn opa woonde vroeger achter ons, ook in dit dorp. Hij heeft me leren strandjutten en geld zoeken op het strand. Dat geeft ook een band met het dorp. Nu ben ik postbode, ik kom bij allemaal mensen. Even op de koffie, bijvoorbeeld bij mevrouw Vriens. Zij is ergens in de zeventig, schat ik. Een stukje verder krijg ik, als het mooi weer is, nog wat lekkers te drinken bij de familie Stromen. Walter Meijer van de Zilten Zoen schenkt ook altijd een kopje koffie in. Ik breng ook de post op het strand, hoewel dat officieel niet hoeft. Bijvoorbeeld bij strandpaviljoen Joep, nabij strandpaal 33. Daar is geen brievenbus, maar ik vind het wel zo netjes om hun post toch te bezorgen. En dat wordt weer gerespecteerd door de mensen.”
Geboren in 1974
Postbode
Woont zijn hele leven in Bergen aan Zee
Een plaatje
“Elke ochtend richting Bergen om te sorteren moet ik over de Zeeweg. En dat is een plaatje. ’s Middags kom ik weer in het dorp en dan zie ik dus al die mensen. Ik ken echt iedereen en ik weet alles van iedereen. Nouja, dat is overdreven, maar toch is het hartstikke leuk.”
Gladde toestanden
“Het verschil tussen winter en zomer is groot. Hier zijn veel tweede huizen, die staan in de winter helemaal leeg. Bijna geen mens komt op straat. Op de Zeeweg stuift dan het zand over de weg, geen auto kom je tegen. En deze winter was het glad, met al die sneeuw en toestanden. De Zeeweg loopt omhoog, dat was spiegelglad. Veel stormen hebben we de laatste tijd niet gehad, maar ik heb er wel een paar meegemaakt. En in de zomer kan het hier zo ongelooflijk druk zijn. Dat is vooral in de bouwvak.”
Op de koffie
“Mijn opa woonde vroeger achter ons, ook in dit dorp. Hij heeft me leren strandjutten en geld zoeken op het strand. Dat geeft ook een band met het dorp. Nu ben ik postbode, ik kom bij allemaal mensen. Even op de koffie, bijvoorbeeld bij mevrouw Vriens. Zij is ergens in de zeventig, schat ik. Een stukje verder krijg ik, als het mooi weer is, nog wat lekkers te drinken bij de familie Stromen. Walter Meijer van de Zilten Zoen schenkt ook altijd een kopje koffie in. Ik breng ook de post op het strand, hoewel dat officieel niet hoeft. Bijvoorbeeld bij strandpaviljoen Joep, nabij strandpaal 33. Daar is geen brievenbus, maar ik vind het wel zo netjes om hun post toch te bezorgen. En dat wordt weer gerespecteerd door de mensen.”
